ऊ गर्जन्छ,
सभा थर्र काँप्छ।
शब्दहरू आगो बन्छन्,
जनता ताली ठोक्छन्।
तर रात ओर्लिँदा
मौनता छायाजस्तै फैलिन्छ।
ऊ आफैंसँग डराउँछ,
छायाले उसको साहस निल्छ।
बाहिर ऊ सिंहझैं देखिन्छ,
भित्र मुसाझैं काँप्छ।
उसको सत्य – डर हो,
गर्जन मात्र मुखौटो हो।
ऊ साहसको कथा सुनाउँछ,
तर साहस उसभित्र मर्छ।
सत्ता उसको पहिरन हो,
तर विवेक नाङ्गै रहन्छ।
जनताले बुझिसकेका छन्,
शक्ति गर्जनमा होइन,
विवेकमा हुन्छ।
तर ऊ अझै गर्जिरहेछ,
किनभने गर्जन नै उसको मुखौटो हो।
(कविता)
