कल्पना पौडेल ‘जिज्ञासु’

मेरो जननीलाई बिपन्नताको च्यादर ओढेर

संपन्नताको खोस्टा टुक्राउदै,

बर्षौं देखि मिलेर बसेका दाजु-भाईमा,

कलहको बिउ रोपी दिएर

कलंकित गरेका छन् ।

गाउँ, बस्ती, शहर अनि देशका लागि भन्दै

बिगुल फुक्दै हिड्ने मुर्कुट्टाका जल्लादहरू

आज भोली चार हातका झण्डा लहराउदै

चिल्ला कारमा चढेर, सितारे होटलका रस-पानमा मस्त छन,

अनि मेरी जननी प्रसब पिडामा छटपटाउदै छिन ।

सुनौलो भाग्य खोज्नु पर्ने युवाहरु,

कौडिको भाउ अनि रैथाने कुकुर झै प्रवासमा,

भोक बेच्न बाध्य छन, भोजन चपाउदै ।

अनिकाल र दरिद्रताले छाएको मेरो कृषी प्रधान देश,

कल्पनाको नयाँ नेपाल

नेताका झुटा चुनावी प्रचार अनि आस्वासन जस्तै,

कतै सपना तुहिने त हैन

बम बारुद पड्किएर गएका ज्यान थोरै भए की ?

जनताको सुरक्षा भन्दै लुटी खाने धेरै भए

गरिबको संज्ञा दिदै चुसी खाने धेरै भए

धेरै चुसियाे या लुटियाे मेरो प्यारो जननी ।

फगतको कुर्सि, मान्छे उही, दरबार उही,

गरिबका झोपडी अनि बस्तीहरुमा,

गरिब मजदुर र श्रमिकको खुन पसिनाहरुमा

बिश्वास चुस्न पल्केका यि मतिहारहरु,

छातीमा कुल्चेर गरिब दु:खीको शाेषण गर्दा,

रोई रहेकी छिन मेरी जननी ।

अब हामीमा समानता छाउनु पर्छ,

अहम्, रिस, राग, लोभ अनि मोह त्याग्नु पर्छ,

सँगै बसि कमिलाका ताँती झै एकजुटता हुनुपर्छ

असहाय, बृद्धा, अपाङ्ग र अनाथहरूको सेवा गरि,

कर्मको बिश्वास अनि आड-भरोषामा,

देशले न्याय पाउनु पर्छ ।

अव हाम्रो हिमाल हाँस्नु पर्छ,

हाम्रा गुराँस फुल्नु पर्छ

तराइमा धान झुल्नुपर्छ

हाम्री जननी हास्नु पर्छ ।।